Είναι πολύ δύσκολο να γράψεις για κάτι σημαντικό και να μπορέσεις να αποφύγεις κλισέ εκφράσεις, που ναι μεν κάνουν σε κάνουν να αισθάνεσαι θετικά και λυτρωτικά απέναντι στο θέμα σου, τις περισσότερες φορές όμως λειτουργούν αποτρεπτικά στον αναγνώστη. Κλισέ εκφράσεις όπως αγαπώ την τον τόπο μου, λατρεύω το χωριό μου, είμαι περήφανος για την καταγωγή μου και άλλα συναφή. Είναι κάτι σαν δεδομένο να είσαι αδιάρρηκτα εξαρτημένος από τις ρίζες σου, τις παιδικές αναμνήσεις, την μυθοποίηση του περασμένου και αυτό το δεδομένο να έχει ενδιαφέρον για κάποιον με τον οποίο...

Άντε και μια ψημένη στην υγειά σας....

Έχει πλάκα η Αμοργός. Καταρχήν, είναι αυτός ο μύθος που θέλει όλους τους εναλλακτικοξεσάλωτους να βρίσκουν καταφύγιο εδώ... Μετά είναι το γεγονός ότι το νησί τους ξέρει όλους, για την ακρίβεια εσύ ξέρεις όλους όσους κινούνται στο νησί, ιδιαίτερα αν είσαι λίγο παρατηρητικός στις φάτσες ή στα μηχανάκια. Τώρα αυτό δεν ξέρω αν είναι πολύ καλό, αλλά να, βλέπεις τον Τάκη και την Λίτσα και λες χθες τα παιδιά τρώγανε στο Πανόραμα, σήμερα πήραν πρωινό στο Φρου Φρου, το bmw τους καταναλώνει πολύ οπότε όπου να'ναι θα μείνουν από βενζίνη...

Αυτή η συνταγή θέλει χρόνο. Όχι πολύ. Ένα διήμερο φτάνει για να συγκεντρώσεις τα υλικά, να ακολουθήσεις την διαδικασία και να απολαύσεις το αποτέλεσμα! Τα βήματα που ακολουθείς, χωρίς να είναι απαραίτητη η χρονική διαδοχή τους, είναι τα παρακάτω:

- Χαλαρό ξύπνημα το Σάββατο, πακετάρισμα τα ελάχιστα με

Επειδή ότι και να λέμε τελικά έχουμε γίνει Homo Savatokiriakus, δύσκολα βρίσκουμε διαθέσιμο διήμερο διανυκτέρευσης σε εξόρμηση, οπότε εξ ανάγκης, αυτό το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος έχει αποκτήσει χρώμα μοτοσυκλετιστικό και ήχο εξάτμισης. Αυτήν την φορά αψηφώντας και το όποιο πολιτικό κλίμα, εγκλιματιστήκαμε σε μια χιλιομετροστόλιστη εκδρομή στην ωραία και συνάμα μακρινή για εμάς τους Βορειοελλαδίτες, Πελοπόννησο. Υπήρχαν κάποιες καταγεγραμμένες

Ποιο είναι το μόνο νησί της στεριάς;

Έξω σκάει ο τζίτζικας. Μάη μήνα και έχει ήδη 30+ βαθμούς. Το λογικό είναι να πας θάλασσα, μπανάκι, ρακετούλα και άλλες αθλοπαιδιές. Το λογικό για τους άλλους, για μας όχι. Βουνό, λοιπόν, συγκεκριμένα Καρπενήσι σε αναζήτηση μαγιάτικης δροσιάς, αλλά μάταια. Τι και αν ξεκινήσαμε νωρίς (ε, Κυριακή πρωί στις 10 νωρίς είναι..), τι και αν κάναμε στάση στη Λαμία για καφέ, ο ιδρώτας έρεε σαν τον Σπερχειό που θα συναντούσαμε αργότερα.

Το Μέτσοβο είναι γνωστό για το καπνιστό του κασέρι, για το κόκκινο κρασί του (Κατώι Αβέρωφ) και τα κοκορέτσια του. Σαν μοτοσυκλετιστικός προορισμός, όμως, μάλλον δεν είναι, καθώς σε τρεις ημέρες παραμονής, δεν συναντήσαμε καμία μηχανή. Άλλωστε και για εμάς αποτελούσε πάντα πέρασμα, αλλά ποτέ τελικό προορισμό. Ευτυχώς από τύχη καταλήξαμε σε αυτό και με ιδιαίτερη ευχαρίστηση διαπιστώσαμε ότι δεν είναι μόνο άριστος προορισμός, αλλά και καταπληκτικό ορμητήριο. Παρά την τουριστική του ανάπτυξη