Για τον γύρο του θανάτου...
Παρασκευή, Αύγουστος 17, 2018
Greek English German
Τετάρτη, 12 Μάιος 2010 11:15

Για τον γύρο του θανάτου...

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(80 ψήφοι)

Θυμάμαι τα πανηγύρια εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 70 με νοσταλγία. Νοσταλγία για κάτι αυθεντικό, που έσβησε. Μα θα μου πείτε πάγκοι με σωβρακοφανέλες, λούνα πάρκ με συγκρουόμενα, υπαίθριες ψησταριές με σουβλάκια, πρόχειρα στημένα φτηνοπαιχνιδάδικα, τέντες με χαλβά Φαρσάλων, υπάρχουν και σήμερα. Άντε να άλλαξαν οι κασέτες με τα δημοτικά τραγούδια που πουλούσαν οι εγχώριοι ιδιοκτήτες Datsun, με εισαγομένους έγχρωμους πωλητές cd’s. Κι όμως τα πανηγύρια εκείνης της εποχής ήταν ένα πολυαναμενόμενο γεγονός για ολόκληρη την οικογένεια κάτι που δεν ισχύει...

 

σήμερα. Ήταν μεγάλα, είχαν αίγλη και αφορούσαν σχεδόν ολόκληρο τον πληθυσμό πόλεων και όχι παρακμιακές μαζώξεις μικρών χωριών όπως συμβαίνει συνήθως σήμερα. Ήταν πλούσιες συγκεντρώσεις που ικανοποιούσαν ακόμη και τους πιο δύσκολους.

Τα περισσότερα πανηγύρια μου τα έζησα στην Δράμα και αυτό που πάντα μου τα χρωμάτιζε και δημιουργούσε περίσσεια ανυπομονησία ήταν το Βαρέλι.

Ο γνωστός Γύρος του θανάτου.

Προσωπικά την θεωρούσα ως την σπουδαιότερη attraction σε κάθε πανηγύρι και όχι μόνο. Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε αυτό που έβλεπα. Με τρόμαζε όμως ο κίνδυνος και με εξιτάριζε ο ήχος από τα μαρσαρίσματα. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί έπρεπε να συμβαίνει αυτό. Για μένα το αυτοκίνητο και η μοτοσυκλέτα ήταν από τότε συνυφασμένα με τους δρόμους, την φύση, το ταξίδι. Το να γυρνάνε σαν δαιμονισμένοι μέσα σε ένα ξύλινο βαρέλι ύψους 6 μέτρων μου φαινόταν παρανοϊκό, αλλά το ήθελα. Όπως τα θρίλερ που, από την μια,  σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι κάθεσαι και βλέπεις και από την άλλη, δεν μπορείς να ξεκολλήσεις το βλέμμα σου από την οθόνη. Έτρωγα ολόκληρο το χαρτζιλίκι μου βλέποντας τις παραστάσεις δύο και τρεις φορές. Δεν σας κρύβω ότι στις κρυφές μου σκέψεις  περίμενα να συμβεί κάτι…δύσκολα διαχειρήσιμο για τους αναβάτες. Όχι απαραίτητα με άσχημο τέλος, αλλά κάτι τέλος πάντων που θα το έκανε να μην είναι μια συνηθισμένη καθημερινή παράσταση. Αυτό το έζησα μια φορά έτσι όπως έπρεπε, έτσι όπως ήθελα. Κάποια στιγμή του διπλού γύρου και ενώ οι αναβάτες έχουν φθάσει στην μέση του ύψους, έσκασε το πίσω λάστιχο της μιας μοτοσυκλέτας. Με την στιγμιαία μείωση της ταχύτητας πήγε να πέσει, αλλά ο γάτος οδηγός με μια καταπληκτική κίνηση έσωσε την παράσταση και κατέβηκε ομαλά. Ο ενθουσιασμός του κοινού ήταν πολλαπλά μεγαλύτερος από αυτόν του αναβάτη που μόλις είχε γλυτώσει το ατύχημα.


Όλα αυτά ξαναήρθαν στις σκέψεις μου με αφορμή τον Γύρο του θανάτου που παρακολουθήσαμε στο πρόσφατο ταξίδι μας στην Γερμανία.

Μέσα σε ένα εξευρωπαϊσμένο πανηγύρι με λούνα πάρκ, λουκάνικα, clubs και ταβέρνες, σε μια γωνία απομακρυσμένο και σχετικό μόνο του, υπήρχε το βαρέλι. Περίεργοι και σαστισμένοι επξεργαστόμασταν τις μοτοσυκλέτες που είχε από έξω και πριν το καταλάβουμε ένας Γερμανός είχε πιάσει το μικρόφωνο και έλεγε διάφορα, ενώ μια Γερμανίδα γέμιζε τα κενά με μουσική στην διαπασών. Ήταν αδύνατο να αντισταθούμε και με 2 ευρώ έκαστος παρακολουθήσαμε (εξακολουθώ να μην μπορώ να πω απολαύσαμε) μια prive παράσταση, αφού δεν ήμασταν περισσότερα από 10 άτομα. Σε σχέση με τις μνήμες μου σε βαρέλια μπορώ να πω ότι το γερμανικό ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Πεντακάθαρο, υπερφωτισμένο, με άσπρα σανίδια στο γύρο, λαμαρίνα στον πάτο και εξαιρετική τέντα στην οροφή. Όλοι οι αναβάτες ήταν ομοιόμορφα ντυμένοι, ατσαλάκωτοι και με τον γερμανικό τρόπο ενθουσιώδεις.

Κατά τα άλλα όλα ήταν ίδια όπως πριν 30 χρόνια στην Δράμα.

Τα μηχανάκια παλιά (Indian της δεκαετίας του 50 και Honda της δεκαετίας του 70), οι αναβάτες ξεκράνωτοι και τα νούμερα εντυπωσιακά. Ειδικά στο τέλος που επιχείρησαν τον τριπλό γύρο, ήταν αντικειμενικά ένα θέαμα αντάξιο για finale, που καθηλώσε όλους ανεξαιρέτως τους θεατές.

Όπως συνηθίζεται ρίξαμε και χρήματα στον πάτο του βαρελιού καθώς αυτό που κάνουν το κάνουν ανασφάλιστοι. Το γεγονός της ρίψης χρημάτων επίσης δεν μπορώ να το καταλάβω. Ας βάζανε μεγαλύτερο εισήτηριο να γλυτώσουν τα κέρματα που πέφτανε στα κεφάλια τους ή στην λαμαρινά με χαρακτηριστικό μεταλλικό θόρυβο. Τέλος πάντων, αυτό που κατάλαβα είναι ότι το συγκεκριμένο γεγονός αποτελεί κάτι σαν παράδοση σε όλα τα βαρέλια του κόσμου.

Ο Γύρος του θανάτου μετά από 30 χρόνια εξακολουθεί να είναι για εμένα ένα υπερθέαμα.

Το θρίλερ που δεν θέλω να δω, αλλά μένω κολλημένος με τα μάτια επάνω του.

Αυτό που δεν θέλω να συμβαίνει, αλλά ταυτόχρονα επιθυμώ.

Ο φόβος που δεν θέλω να ζήσω, αλλά το να ζω χωρίς φόβο είναι αυτό που μισώ…

Τελευταία τροποποίηση: Τρίτη, 10 Μάιος 2011 20:30
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.