Τετάρτη, Νοέμβριος 14, 2018
Greek English German
Σάββατο, 01 Νοέμβριος 2014 00:00

Ο κ. BMW - Helmut Dahne

Αρθρογράφος: Παύλος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(33 ψήφοι)

Υπάρχουν κάποιοι οδηγοί αγώνων που έχουν αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια τους στην ιστορία των αγώνων. Όλοι όσοι καβαλάνε μοτοσυκλέτα, αλλά και πολλοί απλοί λάτρεις του δίτροχου μηχανοκίνητου design, κάποια στιγμή έχουν ταυτιστεί, χαρεί και απογοητευτεί μέσα από τις αγωνιστική δράση κάποιου οδηγού. Όλοι σχεδόν γνωρίζουν τον Doohan με τη Honda του, τον μπαμπά Roberts με τη Yamaha του, τον Schwantz με τη Suzuki του... Ο BMWές, όμως, ποιος είναι;

Σίγουρα, όχι ο Corser, ο Melendri και ο Xaus των WSBK. Ο κος BMWές έρχεται από τα παλιά. Δεν τον ξέρουν πολλοί, αλλά δόξασε τον έλικα όσο κανένας άλλος και άλλαξε τον τρόπο αντιμετώπισης του ίδιου του εργοαστασίου για τους αγώνες, σε μια εποχή που η μοναδική διάθεση που είχε το εργοστάσιο συο Μόναχο ήταν η άνετη και η τουριστική. Κυρίες και κύριοι λίγα λόγια για την μεγάλη ιστορία του κου Helmut Dahne BMW.

Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1944 και έγινε μέλος της μεγάλης οικογένειας των BMW σε ηλικία μόλις 15 ετών, ως ειδικευόμενος μηχανικός. Αμέσως αναπτύχθηκε μια σχέση αγάπης και στοργής με τους προεξέχοντες κυλίνδρους του boxer, με αποτέλεσμα να εξελιχθεί σε σχεδιαστή - κατασκευαστή μηχανικό. Η εμπλοκή του με την ταχύτητα ξεκινάει το 1965 παράλληλα με off road δράση, όταν αναλαμβάνει τον ρόλο του αναβάτη δοκιμών. Τα σωματικά του προσόντα δεν τον βοηθούν καθώς το ύψος του 1.92 δεν τον κάνει ούτε τον πιο ελαφρύ, ούτε τον πιο ευέλικτο οδηγό. Το 1968, ο επικεφαλής αγώνων άρχοντας Alex von Falkenhausen, του δάνεισε μια R69S για να αγωνιστεί καθώς είχε εντυπωσιαστεί από το στυλ οδήγησής του. Ο κ. BMW δήλωσε μετά τον πρώτο επίσημο αγώνα του: «Μου επέτρεψε να μειώσω τον κυβισμό της από 600 σε 500 κυβ.εκ., μέσα στο εργοστάσιο και μετά τη δουλειά. Κέρδισα τον αγώνα. Ήταν τόσο πολύ ευχαριστημένος, που μου δώρισε τη μηχανή. Οπότε έτσι απλά κατάλαβα ότι έπρεπε να αγωνιστώ. Κάπως έτσι ξεκίνησε η καριέρα μου ως οδηγός αγώνων μοτοσυκλέτας».

Ο πρώτος του αγώνας ήταν η ανάβαση λόφου στο Sudelfeld των Βαυαρικών Άλπεων. Ο Dahne άρχισε να ασχολείται κάπως σοβαρά με τους αγώνες ταχύτητας το 1968 και το 1970, ακόμα ως ερασιτέχνης, κέρδισε το Γερμανικό Πρωτάθλημα Β΄κατηγορίας. Το εντυπωσιακό ήταν ότι παρά το γεγονός ότι εργαζόταν για την BMW και την άριστη σχέση του με το εργοστάσιο, έτρεχε με την προσωπική του μοτοσυκλέτα, που ήταν ένα πειραγμένο R75/5. Με αυτήν την μηχανή δήλωσε συμμετοχή για να αγωνιστεί, το 1971, στην διάσημη για εκείνη την εποχή (αλλά και σήμερα) διοργάνωση ΤΤ, στο Isle of Man. Δυστυχώς, οι πολλές συμμετοχές που υπήρχαν τότε στην διοργάνωση, οδήγησε την βρετανική ACU, στην απόρριψη της συμμετοχής του με την δικαιολογία ότι δεν ήταν αρκετά έμπειρος. « Αφότου τερμάτισα 13ος στην Ιμόλα το 1972, μου επέτρεψαν να αγωνιστώ στο Isle of Man και από τότε επικεντρώθηκα αποκλειστικά στις διοργανώσεις αγώνων ταχύτητας», λέει ο Helmut.

Εξοπλισμένος με την παραγωγής προσωπική του μηχανή R75/5, ο Dahne κατόρθωσε να τερματίσει 4ος στην διοργάνωση του ΤΤ το 1972 μπροστά από πολλές εργοστασιακές συμμετοχές.Συνέχισε να εξελίσσει την R75/5 κατά τη διάρκεια του 1973, διατηρώντας τις όποιες καινοτομίες είχε επιλέξει και τον βόλευαν στα σωματικά του προσόντα. «Πάντα αγωνιζόμουν με το σασί της R75/5 ακόμα και με τον κινητήρα R 90S. Και αυτό για λόγους βάρους και χειρισμού. Ποτέ δεν αντιμετώπισα προβλήματα ευστάθειας», δήλωνε ο Dahne.

Το 1973, όμως, και το εργοστάσιο της BMW αναγνωρίζει επίσημα τις ικανότητες του Dahne, που κατάφερνε με μηχανές χαμηλής ιπποδύναμης -όπως ήταν τα BMW της εποχής- να έχει σπουδαία πλασαρίσματα. Στην προσπάθειά του να διαφημίσει το εργοστάσιο το νέο R90S και να αποδείξει στο καταναλωτικό κοινό τις σπορ επιδόσεις του μοντέλου, επιλέγει τον Dahne και τον Gary Green για να συμμετάσχουν στον 24ώρο Bol d'Or αγώνα του Leman. Μετά από 3.200χλμ αγώνα το πρωτοπαρουσιαζόμενο σε αγώνες R90S καταλαμβάνει την 3η θέση και όλοι πλέον μιλάνε για την επιστροφή της BMW στους αγώνες και τα βάθρα.

Το κόλλημα του Dahne, όμως, ήταν το Isle of Man και το 1974 ταξιδεύει για ακόη μια φορά στο 'νησί". Φοράει στο R75 ένα μοτέρ από R90S και καταλαμβάνει την 3η θέση. Η χρονιά που έχει μείνει στην ιστορία όμως ήταν το 1975. Ήταν η χρονιά που δεν τερμάτισε. Ο αγώνας του ΤΤ εξελισσόταν σε 10 γύρους. Στους 2 πρώτους ο Dahne έχει στην κυριολεξία διαλύσει κάθε έννοια ανταγωνισμού καθώς ήταν ένα ολόκληρο λεπτό ταχύτερος από τον δεύτερο.Αναγκάστηκε όμως να εγκαταλείψει από τρύπα στον δεξιό κύλινδρο που προκλήθηκε από το υπερβολικό πλάγιασμα της μηχανής. Το 1976 σηκώνει τους κυλίνδρους στο block της μηχανής ώστε να μην ακουμπούν τόσο εύκολα στα πλαγιάσματα και καταφέρνει να πάρει την 5η θέση.

Ο Dahne πήγε να εργαστεί για την εταιρία ελαστικών Metzeler, ως μάνατζερ αγώνων, τον Μάιο του 1974, αλλά συνέχισε να έχει στενή συνεργασία με το εργοστάσιο της BMW. Πέτυχε νίκες, με μηχανές BMW, σε διάφορεςδιοργανώσεις αγώνων ταχύτητας. Εξακολουθεί μέχρι σήμερα να κατέχει το ρεκόρ γύρου με μηχανή στην παλιά αγωνιστική διαδρομή Nurburgring - Nordschleife.

Σε όλη την αγωνιστική του παρουσία που έληξε επίσημα το 2004, φορούσε κόκκινη φόρμα.

Υπάρχουν πολλά και εύκολα γεμίζουν αγωνιστικό βιβλίο.  Η κόκκινη φόρμα είναι συνυφασμένη με την ιστορία του έλικα. Είναι σίγουρο ότι ο κ. Helmut Dahne είναι ο κ. ΒΜW. Ο κ.racing Helmut Dahne BMW!

 

 

Τελευταία τροποποίηση: Κυριακή, 02 Νοέμβριος 2014 11:18
Παύλος

Παύλος

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτήν την κατηγορία: Retro...λογώντας »